Volgens het woordenboek Shuowen Jiezi uit de Han-dynastie beeldde het orakelbot-不 een vogel af die de lucht in vloog en simpelweg niet meer terugkwam — vleugels gespreid, staart bungelend onder een streep voor de hemel. Andere geleerden zien er juist de kelk van een bloem in, het deel dat achterblijft zodra de bloemblaadjes vallen. Hoe dan ook, de tekening werd puur om haar klank geleend, en alleen de betekenis "niet, nee" overleefde.
Een stukje cultuur
Het karakter dat zijn eigen toon verandert 不 is een van de slechts twee karakters in het Mandarijn (de andere is 一) waarvan de toon verandert afhankelijk van wat erop volgt: alleen staat het als bù, maar vóór een andere vierdetoonlettergreep wordt het bú, zoals in 不是 (bú shì, "is niet"). Op de orakelbotten was 不 al onmisbaar — voortdurend gekerfd, want na bijna elke koninklijke waarzegging moest de waarzegger een ja of een nee vastleggen. Het stond vaak samen met 雨: 不雨, "het zal niet regenen," de keerzijde van precies de vraag die je bij 雨 al leerde.