Lang voordat 花 bestond, schreven schrijvers zijn voorouder 華 als een boom middenin de bloei: een stam met takken die omhoog reikten en trossen bloesems die aan de top hingen. Eeuwen later werd de tekening opnieuw opgebouwd uit twee eenvoudigere delen — het grasteken 艹 bovenop geplant, en 化 ("veranderen") dat er zijn klank onder aan leende — alsof een bloem simpelweg is wat een groeiend, groen ding wordt.
Een stukje cultuur
Een beschaving vernoemd naar haar bloesems De traditionele wortel van 花, 华, bloeit in 华夏 (Huáxià), een van de oudste namen die de Chinese beschaving zichzelf gaf — vaak verklaard als een combinatie van pracht (华, de bloeiende grootsheid van fijne kleding en ceremonie) en grootsheid (夏, "groots"). De naam leeft nog steeds: Chinezen wereldwijd noemen zichzelf 华人 (huárén, "Chinees persoon"), en 中华 (Zhōnghuá) staat in het hart van de volledige naam van het land, 中华人民共和国 — met die bloeiende 华 stilletjes in het midden.