Gras bovenaan, een mens in het midden, een boom eronder: een mens die bladeren plukt tussen de struiken — thee. Het karakter is jonger dan de orakelbotten (thee veroverde China later), maar het is gebouwd uit stukken die je kent. Kijk goed naar een theeveld en je ziet de tekening: plukkers tot hun middel in groene rijen.
Een stukje cultuur
De man die het boek van de thee schreef Rond 760 schreef een wees, opgevoed in een klooster, het eerste boek ter wereld over thee: de Chájīng (茶经), de Klassieker van de Thee, van Lu Yu. Tien hoofdstukken over kweken, roosteren, malen, de vierentwintig juiste gereedschappen, en welk water — bergwater het best, rivierwater daarna, putwater als laatste. Het maakte van thee een beschaving: theehuizen, theeceremonies, thee-paardenroutes over de bergen naar Tibet. Lu Yu werd geëerd als de god van de thee; verkopers hielden een beeldje van hem en goten er thee overheen als de zaken slecht liepen.
Gebruik het in een echt woord
茶水
cháshuǐ · caa4 seoi2
thee (als drank) — theewater, geschonken van treinen tot theehuizen