Een gezicht recht van voren: twee horens die omhoog en naar buiten zwaaien, omlijst door de ene verticale streep van de snuit. De schrijvers hadden maar een paar streken nodig om een os te onderscheiden van zijn krulhoornige neef 羊 (schaap), wiens horens de andere kant op krullen, naar binnen en beneden. Drieduizend jaar lang was de os de motor van het boerenrijk: hij trok de ploeg die de aarde brak in 男, de akkerwerker.
Een stukje cultuur
De Ossenhoeder en het Weefstermeisje China's meest romantische legende rijdt op dit karakter: 牛郎, de Ossenhoeder, was een arme wees wiens enige metgezel een oude os was — die een onsterfelijke in vermomming bleek. De os hielp hem trouwen met Zhinü, een weefstergodin die vanuit de hemel verliefd op hem was geworden. Toen de goden het paar uit elkaar rukten en Zhinü terug over de Melkweg dwongen, kregen eksters medelijden en vormden met hun vleugels een brug zodat de geliefden elkaar één keer per jaar konden ontmoeten, op de zevende dag van de zevende maand. Die avond, het Qixi-festival — de Chinese Valentijnsdag — wordt nog altijd gevierd door omhoog te kijken naar de sterren Altair en Vega, die de ossenhoeder en het weefstermeisje zelf zouden zijn.
Gebruik het in een echt woord
水牛
shuǐniú · seoi2 ngau4
waterbuffel — letterlijk "waterrund", het dier dat de ondergelopen rijstvelden bewerkt die je bij 田 leerde kennen