De vroegste vormen achter 冬 worden meestal uitgelegd als de uiteinden van een koord met knopen, als teken van een einde of voltooiing. Het karakter werd later geleend voor het ongeveer gelijk klinkende woord voor “winter”, het einde van het landbouwjaar. In latere vormen kwamen er extra tekens bij om die seizoensbetekenis te onderscheiden. Deskundigen verschillen over enkele details; deze op orakelbot geïnspireerde tekening toont daarom de geknoopte uiteinden zonder te beweren dat het begon als een afbeelding van koud weer.
Een stukje cultuur
Het keerpunt van de winter 冬至 is de winterzonnewende: dōngzhì in het Mandarijn en dung1 zi3 in het Kantonees. Families in verschillende streken vieren die met ander eten — jiaozi worden vooral met Noord-China verbonden, terwijl tāngyuán, ronde balletjes van kleefrijst, in delen van Zuid-China gebruikelijk zijn. De gedeelde gedachte is dat het jaar naar langere dagen keert en families rond warm eten samenkomen.