Kijk goed naar het hoofdje van een pasgeborene en je voelt een zachte, nog niet gesloten plek waar de schedel nog niet dicht is — de fontanel. De oude schrijvers tekenden precies dat: het hoofdje van een klein kind, open gelaten aan de kruin, in balans boven een paar knielende beentjes. Dat open hoofdje is waarom 儿 al drieduizend jaar "kind" betekent, en waarom diezelfde knielende benen ook onderaan 见 zitten, het karakter voor "zien" dat je al kent.
Een stukje cultuur
Het achtervoegsel dat een taal verzacht In het Pekingees Mandarijn doet 儿 achter een woord plakken iets wat geen spellingregel kan: het verzacht het, zoals het Nederlands "-je" van "hond" "hondje" maakt. 花儿 (huār) is een bloem met genegenheid genoemd, 鸟儿 (niǎor) een vogeltje, en 一点儿 (yìdiǎnr) is maar een klein beetje. Deze gewoonte heet erhua (儿化), en ze krult de tong middenin het woord terug — een klank zo herkenbaar dat een Pekinees accent meteen te horen is zodra iemand 玩儿 zegt in plaats van gewoon 玩.
Gebruik het in een echt woord
儿子
érzi · ji4 zi2
zoon — letterlijk "kind" plus het zelfstandig-naamwoordsuffix dat je al kent van 子