间 zet 日, de zon die je al kent, in de kier tussen de twee deurvleugels van 门 — een streepje daglicht dat naar binnen glipt waar de deuren niet helemaal sluiten. Dat dunne streepje licht was nooit helemaal binnen of buiten, dus gaf het het Chinees het idee van "ertussenin": een kier, een kamer, de ruimte die het ene ding van het andere scheidt. Een oudere, nauw verwante karakter, 閒 — deur plus maan in plaats van zon — tekende maanlicht in diezelfde kier en kreeg de betekenis van rustige, onbezette tijd; die betekenis leeft voort in 闲 (xián), "vrij, op zijn gemak."
Een stukje cultuur
De wereld van 人间 人间 (rénjiān), letterlijk "tussen mensen", is het klassieke woord voor de mensenwereld — de ruimte onder de hemel waar mensen hun leven daadwerkelijk leiden. De Song-dichter Su Shi sloot zijn beroemdste gedicht, geschreven voor het Midherfstfestival in 1076 terwijl hij zijn broer miste, af met een wens die precies die kloof overbrugt: 但愿人长久，千里共婵娟 — "Mogen we lang leven, en dit mooie maanlicht delen, al zijn we duizend li van elkaar." 天 (hemel, lucht) ken je al uit hoofdstuk drie: 人间 is alles wat zich daaronder afspeelt.
Gebruik het in een echt woord
中间
zhōngjiān · zung1 gaan1
midden; ertussenin — letterlijk "midden-tussen"; 中 ken je al