老 tekent een bejaarde figuur: een hoofd met lang, los wapperend haar, een rug die door de jaren gebogen is, en een stok die steun geeft, geplant in de grond. Oude schrijvers hadden geen extra woorden nodig om ouderdom te tonen — ze tekenden gewoon wat iedereen kon zien: een gebogen rug en een wandelstok. Het karakter draagt dat silhouet, nauwelijks veranderd, al drieduizend jaar met zich mee.
Een stukje cultuur
Oud als eretitel In het confucianistische China was ouderdom niets om te verbergen — het was gezag: ouderen leidden de familie, en 老 werd een teken van respect in plaats van verval. Het opent nog steeds enkele van de warmste woorden in de taal: 老师 (lǎoshī), letterlijk "oude meester", is gewoon het alledaagse woord voor leraar, en vrienden noemen elkaar nog steeds 老王 of 老李 — "oude Wang", "oude Li" — als teken van genegenheid, ongeacht hun werkelijke leeftijd.
Gebruik het in een echt woord
老人
lǎorén · lou5 jan4
oudere — oud + mens, precies zoals het klinkt; 人 ken je al