Het Shuowen Jiezi, China's eerste woordenboek uit ongeveer 100 n.Chr., leest 是 als 日 (zon) boven 正 (recht, juist): de zon doorkruist de hemel op een vaste, onfeilbare baan, dus wat bij die rechtheid paste heette 是, "juist." Niet elke geleerde is het erover eens dat de vroegste orakelbot-vormen zo netjes bij die lezing passen, maar de betekenis bleef hangen: van "het juiste, precies dit" gleed ze geleidelijk naar het kleine woordje dat elke zin vandaag nodig heeft: zijn.
Een stukje cultuur
Gelijk en ongelijk, gezien vanaf waar je staat In de 4e eeuw v.Chr. gebruikte de filosoof Zhuangzi 是 en zijn tegenpool 非 (fout) om aan zekerheid zelf te knagen. In het hoofdstuk "Qiwulun" van zijn boek betoogde hij dat wat er vanaf de ene kant van een discussie 是 uitziet, er vanaf de andere kant 非 uitziet, en niemand ooit helemaal buiten zijn eigen blik kan stappen om eerlijk te oordelen. De samenstelling 是非 (shìfēi) betekent in het Chinees vandaag nog steeds "gelijk en ongelijk" — en, in roddels, gewoon "gedoe."
Gebruik het in een echt woord
不是
búshì · bat1 si6
"is niet" — het toonverschuivingswoord dat al gefluisterd werd bij 不; 不 ken je al