De orakelbot-我 was helemaal geen mens: het was een wapen, een lange schacht met een zaagtandig blad, gebruikt bij Shang-offers en oorlog. Omdat de naam van het wapen toevallig klonk als het woord voor "ik", leenden schrijvers de tekening ervan gewoon om het voornaamwoord te schrijven — het blad raakte vergeten, en alleen het zelf bleef over.
Een stukje cultuur
Het woord dat alleen een keizer mocht zeggen Het Klassiek Chinees had ooit een hele verzameling woorden voor "ik" — 吾, 余, 予, 朕, 我 onder andere — en iedereen mocht ze allemaal gebruiken, keizers en boeren gelijk. Dat veranderde in 221 v.Chr.: hetzelfde jaar waarin de koning van Qin zichzelf tot 皇帝 kroonde (zoals je bij 王 leerde), bepaalde hij ook dat 朕 (zhèn) voortaan alleen van hem was — een titel voor de keizer alleen, verboden voor ieder ander. Gewone mensen hielden de rest over — en van die hele verzameling is 我 het enige woord dat het moderne Mandarijn haalde, als ieders "ik".
Gebruik het in een echt woord
我家
wǒjiā · ngo5 gaa1
mijn thuis; mijn familie — letterlijk "ik huis"; 家 ken je al