Voordat 午 het middaguur aangaf, beeldden de vroegste vormen een houten stamper af waarmee graan werd gestampt: een lange steel met verdikte uiteinden. Die oude voorwerpbetekenis verhuisde later naar 杵, terwijl 午 voor een ongeveer gelijk klinkend woord werd geleend en de zevende Aardse Tak werd. Omdat die tak de periode rond het middaguur benoemde, groeide 午 uit tot het alledaagse tijdwoord in 中午, “middag”.
Een stukje cultuur
Een plek van twee uur op de oude klok De traditionele Chinese tijdrekening verdeelde de dag in twaalf perioden van twee uur. 午时 / 午時 liep ongeveer van elf uur ’s ochtends tot één uur ’s middags, met de zon rond het midden op haar hoogste punt. Het moderne Chinees draagt die oude klok nog in 中午, “middag”, 午饭 / 午飯, “lunch”, en 下午, “namiddag”. Eén klein karakter maakt van het midden van de dag een hele familie bruikbare tijdwoorden.
Gebruik het in een echt woord
中午
zhōngwǔ · zung1 ng5
middag; het middaguur — letterlijk het midden van 午