Sneeuw begint net als regen: de wolkenlijn bovenaan is dezelfde hemel die regent in 雨, een karakter dat je al kent. Daaronder verklaren oude woordenboeken de onderste helft als een hand die een bezem vasthoudt — alsof de vorm van het woord zich herinnert dat je, zodra de sneeuw ophoudt, hem van de stoep veegt.
Een stukje cultuur
Een gedicht in de sneeuw Op een besneeuwde dag rond het jaar 376 vroeg de staatsman Xie An aan zijn binnen verzamelde familie: "Waar lijkt de vallende sneeuw op?" Zijn neef antwoordde: "Op zout dat door de lucht wordt gestrooid." Zijn jonge nicht, Xie Daoyun, zei liever: "Meer op wilgenpluis dat door de wind wordt opgetild." Haar beeld was zoveel levendiger dat het werd vastgelegd voor het nageslacht in de Shishuo Xinyu (Nieuwe verhalen van de wereld), en "talent voor wilgenpluis" (咏絮之才) werd — en is nog steeds — het klassieke compliment voor een briljante schrijfster.