weer; ook; opnieuw (oorspronkelijk: een rechterhand)
Waar het vandaan komt
又 begon als een eenvoudige tekening van een rechterhand — een pols die opbuigt in twee of drie gespreide vingers, een van de handvormen die de vroegste schrijvers tekenden naast de vollere, vijfvingerige 手. Schrijvers leenden al snel de klank ervan om een heel ander idee te schrijven: "nog eens, ook" — een woord te abstract om te tekenen. Die geleende betekenis is blijven hangen, dus tegenwoordig betekent het handje vooral "weer", terwijl de oude betekenis verborgen voortleeft in andere karakters.
Een stukje cultuur
De hand die overal opduikt 又 is een van de hardst werkende vormen in het Chinese schrift. Het zit verstopt in 友 (vriend), dat je al kent als twee handen die naar elkaar reiken, en in 皮 (huid), waar een hand een vel van een dier trekt. Toen China in de 20e eeuw zijn schrift vereenvoudigde, werd 又 zelfs hergebruikt om een gloednieuw karakter te bouwen: 双, "een paar" — letterlijk twee handen naast elkaar, net als bij 友, maar met een compleet andere betekenis. En zowel in het Mandarijn als in het Kantonees klinkt 又 precies hetzelfde als 右, "rechts (de kant)", een karakter opgebouwd uit diezelfde hand plus een mond (口).
Gebruik het in een echt woord
又是
yòushì · jau6 si6
"...weer" / "alweer" — een gangbare manier om te zeggen dat iets opnieuw gebeurt; 是 ken je al